Obligatiehandelaren vrezen 70 miljard aan AI-garanties

Obligatiebeleggers kijken sinds vrijdag met andere ogen naar de financiering van AI-datacenters. Bloomberg berekende op 15 augustus dat er voor ongeveer 70 miljard dollar aan restwaardegaranties rondgaat die op geen enkele balans staat, maar die wel opeisbaar worden zodra de vraag naar rekenkracht wegvalt.

Hoe de constructie in elkaar zit

De opzet is telkens dezelfde. Een aparte vennootschap leent geld om chips of een datacenter te kopen, met langlopende klantcontracten als onderpand. Stopt die klant eerder of gaat hij failliet, dan wordt de apparatuur doorverkocht of opnieuw verhuurd. Blijft er een gat over, dan legt de partij die de restwaarde garandeert het verschil bij.

Meta zette de toon met twee constructies: Beignet, een schuldpakket van ongeveer 27 miljard dollar voor het Hyperion-datacenter in Louisiana, en Sopaipilla, goed voor zo’n 13 miljard voor een project in Texas. Broadcom deed hetzelfde bij Project Big Sky, een deal van 35 miljard dollar rond maatwerkchips die aan Anthropic worden verhuurd. NVIDIA-topman Jensen Huang zei dat zijn bedrijf per geval tot 25 procent van een project achtervangt. Dat is dezelfde financieringsmachine van 500 miljard dollar die NVIDIA eerder deze maand op Wall Street opzette.

Waarom de garanties uit de boeken blijven

Onder de Amerikaanse boekhoudregels hoeft een restwaardegarantie pas als verplichting op de balans zodra betaling waarschijnlijk is. Die drempel is bij vrijwel geen enkele deal gehaald. Meta schrijft in zijn eigen stukken dat betalingen onder de garanties niet waarschijnlijk zijn en dat er daarom niets is opgenomen.

Kredietbeoordelaar S&P Global rekent ze wel mee, als schuldachtige voorwaardelijke verplichtingen bovenop de aangepaste schuldpositie. Strategen van Bank of America schatten dat één platform met Broadcom richting 370 miljard dollar aan senior schuld kan groeien tegen medio 2029. De zorg van handelaren zit in de timing: een garantie kost niets zolang de markt draait, maar wordt juist opgeëist wanneer klanten omvallen en tweedehands GPU’s weinig opbrengen. Dat versterkt een neergang in plaats van hem te dempen.

Het patroon is niet nieuw

De AI-sector schuift kapitaalintensieve projecten al langer naar partners toe. Anthropic liet Macquarie en GIC zijn datacenters bouwen en huurt 191 megawatt van bitcoinmijner Riot in Rockdale. De Bank for International Settlements waarschuwde eerder voor een correctie na de investeringsgolf, en Moody’s ziet systeemrisico in de afhankelijkheid van banken van een handvol AI-leveranciers.

Wat betekent dit

Voor wie AI-aandelen of bedrijfsobligaties in portefeuille heeft, verandert de leesbaarheid van jaarverslagen. De schuld staat bij de vennootschap die de chips koopt, het risico ligt bij de chipmaker of de techreus die tekende voor de restwaarde, en in de gepubliceerde cijfers is dat verband nauwelijks terug te vinden. Voor bedrijven die AI inkopen heeft het een praktischer kant: de scherpe tarieven van vandaag rusten deels op garanties waarvan nog niemand de rekening heeft gezien. Wie zijn AI-budget voor de komende jaren vastlegt, doet er goed aan te kijken hoe stevig de leverancier eronder staat.